|
|
     |
|
ตาฮีตี ( Tahiti ) สาธารณรัฐฝรั่งเศสเป็นประเทศที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป มีพื้นที่ 551,600 ตารางกิโลเมตร นอกจากนั้น ยังมีดินแดนในความปกครองที่อยู่นอกประเทศฝรั่งเศสอีก เรียกว่าดินแดนโพ้นทะเล หรือ DOM ( Départements d' Outre-Mer ) และ TOM ( Territoire d' Outre-Mer ) แต่เมื่อวันที่ 28 มีนาคม 2003 ฝรั่งเศสได้แก้ไขรัฐธรรมนูญ โดยตัด TOM ออกไป กลายเป็นเรียกแบบใหม่ว่า ประชาคมโพ้นทะเล ( Collectivité d’ Outre-mer – COM ) ซึ่งในภาษาพูดก็ยังคงเรียกดินแดนในความปกครองนอกประเทศฝรั่งเศสรวมๆว่า DOM-TOM ดินแดนเหล่านี้ประกอบด้วย ลา กัวเดอลูป ( la Guadeloupe ) ลา กุยยาน ( la Guyane ) ลา มาร์ตินิก ( la Martinique ) ลา เรอูนิอง ( la Réunion ) ลา โปลีเนซี ฟร็องเซส ( la Polynésie française ) มาย็อต ( Mayotte ) แซ็ง ปิแอร์ เอ มิเกอลง ( Saint-Pierre-et-Miquelon ) วัลลิส เอ ฟูตูนา ( Wallis-et-Futuna ) ลา นูแวล กาเลโดนี ( La Nouvelle - Calédonie ) เกาะบริเวณอันตาร์กติก ( les Terres australes et antarctiques françaises - TAAF ) หมู่เกาะในมหาสมุทรอินเดีย ( les Îles Éparses ) เกาะกลิแปร์ต็อน ซึ่งบางทีก็เรียกว่า เกาะปาซิอง ( L’ île de Clipperton, l' île de la Passion ) เมื่อรวมดินแดนเหล่านี้เข้าไปด้วย ฝรั่งเศสจะมีพื้นที่รวมทั้งสิ้น 675,417 ตารางกิโลเมตร ดินแดนโพ้นทะเลเหล่านี้มีผู้แทนราษฎรของตนไปนั่งในสภาที่กรุงปารีด้วย โดยตามธรรมดาสภาผู้แทนราษฎร ( Assemblée Nationale ) ของฝรั่งเศสจะได้รับเลือกตั้งโดยตรงจากประชาชนทั่วประเทศ มีวาระ 5 ปี จำนวนสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร 577 คน ซึ่งในจำนวนนี้ 555 ที่นั่งมาจากเขตเลือกตั้งในประเทศ และที่เหลืออีก 22 ที่นั่งมาจากดินแดนในปกครองนอกประเทศ ดินแดนโพ้นทะเลของฝรั่งเศสโดยเฉพาะที่อยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิคเรียกว่า โปลีเนซี ฟร็องเซส ( Polynésie française ) ตรงนี้ห่างจากประเทศออสเตรเลียไปทางตะวันออกประมาณ 6,000 กิโลเมตร มีอำนาจในการปกครองตนเองตามกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญฉบับที่ 2004-192 ออกเมื่อวันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2004 อย่างไรก็ตาม ถ้าเป็นเรื่องการป้องกันประเทศและการรักษาความสงบเรียบร้อยภายใน ฝรั่งเศสจะเป็นผู้ดูแลจัดการ นอกจากนั้น ดินแดนเหล่านี้ต้องใช้ภาษาฝรั่งเศส ถ้าจะใช้ภาษาท้องถิ่นก็ได้ แต่ก็ต้องมีภาษาฝรั่งเศสกำกับไว้ด้วย ตาฮีตีถือว่าเป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดในโปลีเนซี ฟร็องเซส ตั้งอยู่แถบมหาสมุทรแปซิฟิคตอนใต้ ในหมู่เกาะที่เรียกว่า อิล เดอ ลา โซซิเอเต ( Îles de la Société ) แต่ก่อนเขาเรียกตาฮีตีว่า โอตาเฮอิเต ( Otaheite ) แล้วก็ยังเคยถูกตั้งชื่อว่า เกาะกษัตริย์จอร์จที่ 3 มีประชากร 169,674 คนจากการทำสำมะโนประชากรเมื่อปี 2002 เมืองหลวงของตาฮีตี คือ ปาเปเอเต ( Papeete ) ซึ่งใครๆมักเรียกกันผิดๆ ว่า ปาเป็ต ไม่เว้นแม้แต่คนฝรั่งเศสเองก็เถอะ
ตาฮีตีมีพื้นที่ทั้งหมด 1,048 km² ตอนกลางมีเขาสูงที่สุด คือ โอโรเฮนา ( Orohena ) สูง 2,241 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล ตัวเกาะเต็มไปด้วยภูเขาไฟ รูปร่างของตาฮีตีมีลักษณะกลมๆคล้ายกับสองเกาะ ใหญ่กับเล็ก ถูกเชื่อมติดกันด้วยคอคอดที่มีชื่อว่า ตาราเวา ( Taravao ) พื้นที่ทางตะวันตกเฉียงเหนือจะมีขนาดใหญ่กว่ามาก มีชื่อตามภาษาท้องถิ่นว่า ตาฮีตี นุย ( Tahiti Nui ) ซึ่งก็แปลว่า ตาฮีตี ใหญ่ มีความเจริญ ถนนหนทาง น้ำ ไฟพร้อม ผู้คนส่วนใหญ่จึงอาศัยอยู่ในส่วนนี้ โดยเฉพาะ รอบๆกรุงปาเปเอเต ส่วนพื้นที่ทางตะวันออกเฉียงใต้ เรียกว่า ตาฮีตี อีตี ( Tahiti Iti ) หรือ ตายาราปู ( Taiarapu ) แปลว่า ตาฮีตี เล็ก ค่อนข้างจะโดดเดี่ยว ยิ่งถ้าเป็นแถบตะวันออกเฉียงใต้สุด ซึ่งกินพื้นที่ครึ่งหนึ่งของตาฮีตี อิตีด้วยแล้ว จะเข้าถึงได้ก็ต้องไปทางเรือหรือเดินป่าเลยทีเดียว ภูมิอากาศเป็นแบบป่าดงดิบ มีฝนตกชุกตลอดตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนไปจนถึงเดือนเมษายน นอกจากการประมงแล้ว ผืนดินที่นี่ก็มีความอุดมสมบูรณ์ พร้อมด้วยพืชพันธุ์ธัญญาหาร ทำให้ตั้งแต่ช่วง1700 – 1200 ปีที่ผ่านมา เริ่มมีการอพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานจากตองกาและซาโมอา จนเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 1767 ซามูเอล วอลลิส ( Samuel Wallis ) นักเดินเรือชาวอังกฤษนำเรือหลวงดอลฟินมาถึง นับเป็นชาวยุโรปคนแรกที่ขึ้นฝั่งตาฮีตี และเป็นคนตั้งชื่อเกาะแห่งนี้ว่า เกาะกษัตริย์จอร์จที่ 3 ซึ่งความจริงก่อนหน้านั้นตั้งแต่ปี 1606 ก็มีเรือสเปนแล่นมาพบเกาะตาฮีตีแล้ว แต่ไม่ได้ให้ความสนใจอยากยึดเป็นอาณานิคม หรือแม้แต่ติดต่อค้าขายด้วยก็ไม่สน อย่างไรก็ตาม คนที่ทำให้ตาฮีตีดังไปทั่วยุโรปก็คือ ลุย-อ็องตวน เดอ บูแก็งวิล ( Louis-Antoine de Bougainville ) นักสำรวจชาวฝรั่งเศส ซึ่งมาถึงตาฮีตีในเดือนเมษายน 1768 หมอนี่นำบันทึกการเดินทางของเขาไปลงพิมพ์ใน วัวยาช โอตูร์ ดู มงด์ ( Voyage autour du Monde ) หนังสือที่รวบรวมเรื่องราวการเดินทางรอบโลก โดยพรรณนาถึงความเป็นสวรรค์บนดินของตาฮีตี ผู้คนยิ้มแย้มแจ่มใส มีแต่ความสุข สดชื่น ปราศจากเรื่องราวยุ่งเหยิง แก่งแย่ง โกงกินอย่างที่เห็นกันทั่วไปในเมืองที่มีความเจริญทางด้านวัตถุ ตาฮีตีได้โอกาสต้อนรับกัปตันเจมส์ คุก ( James Cook ) ในปี 1774 เขาเป็นทั้งนักสำรวจ นักเดินเรือชาวอังกฤษ และยังเป็นนักทำแผนที่อีกด้วย เจมส์ คุกคนนี้แหละที่เดินทางไปยังมหาสมุทรแปซิฟิกสามครั้ง ซึ่งก็ได้ทำแผนที่แนวชายฝั่งไว้ส่วนใหญ่ เขาเป็นคนหนึ่งที่ทำการสำรวจประเทศออสเตรเลียและยึดเป็นอาณานิคมของอังกฤษด้วย ตอนนั้นคาดว่าตาฮีตีมีประชากรราว 120,000 คนแล้ว ซึ่งหลังจากเจมส์ คุกมา ก็เริ่มมีเรือต่างๆแวะเวียนมาถี่ยิบ คราวนี้ก็เลยเป็นที่มาของอบายมุขและมีโรคต่างๆเข้ามาแพร่ในชุมชนแห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็นการค้าประเวณี เกิดกามโรค มีการขายเหล้า ขายเบียร์ ในปี 1797 ตาฮีตีเจอทั้งไข้รากสาดใหญ่ ( Typhus ) และฝีดาษ ( Variole ) เล่นงาน ผู้คนล้มตายกันหมด จนมีประชากรเหลือเพียง 16,000 คน แล้วก็ลดจำนวนลงอีก จนเหลือแค่ 6,000 คนเท่านั้น ในปี 1842 ตอนนั้นฝรั่งเศสซึ่งมีปัญหากับอังกฤษอยู่แล้วเรื่องโมร็อกโค พลเรือตรี อาเบล โอแบร์ ดูเปอตี ตูอาร์ ( Abel Aubert Dupetit Thouars ) ผู้รับผิดชอบกองเรือฝรั่งเศสในแปซิฟิคเข้าขับไล่จอร์จ พริทชาร์ด ( George Pritchard ) มิชชันนารีและกงสุลชาวอังกฤษออกจากตาฮีตี แล้วเจรจากับราชินีโปมาเรที่ 4 ( Pomare IV ) ของตาฮีตีเพื่อให้ตาฮีตีเข้าเป็นดินแดนในอารักขาของฝรั่งเศส ทั้งๆที่รัฐบาลฝรั่งเศสเองก็ไม่ได้สนับสนุนการกระทำของดูเปอตี ตูอาร์ เพราะไม่ต้องการมีเรื่องบาดหมางกับอังกฤษ อย่างไรก็ตาม ในปีรุ่งขึ้น ดูเปอตี ตูอาร์ไม่สน เขานำทหารเรือขึ้นฝั่งตาฮีตี ผนวกดินแดนเป็นของฝรั่งเศส จับพริทชาร์ดใส่กรงแล้วส่งกลับอังกฤษไป พูดถึงราชินีโปมาเรที่ 4 นั้น ฉายาของเธอคือ “ ไอมาตา ” ( Aimata ) แปลว่า คนกินลูกนัยน์ตา ซึ่งเป็นประเพณีดั้งเดิมของผู้ครองตาฮีตีที่จะต้องกินลูกนัยน์ตาของศัตรู องค์นี้สิ้นพระชนม์ในปี 1877 ในช่วงนั้น ชาวตาฮีตีทำสงครามต่อต้านฝรั่งเศส และดำเนินไปอย่างต่อเนื่องจนถึงปี 1847 หลังจากนั้น ตาฮีตีก็ตกเป็นดินแดนในอารักขาของฝรั่งเศส จนกระทั่งวันที่ 29 มิถุนายน 1880 กษัตริย์โปมาเรที่ 5 ( Pomare V ) ซึ่งขึ้นครองต่อจากราชินีโปมาเรที่ 4 พระราชมารดา ถูกบังคับให้สละราชสมบัติและเสียเอกราชให้ฝรั่งเศส แล้วเมื่อจบสงครามโลกครั้งที่ 2 ในปี 1946 ตาฮีตีก็กลายเป็นอาณาเขตโพ้นทะเลของฝรั่งเศส 
 ปัจจุบัน ตาฮิตีมีรายได้หลักจากการท่องเที่ยว ซึ่งสถิติในปี 2004 มีนักท่องเที่ยวเกือบ 2 แสนคน นับเป็น 91.4 % ของนักท่องเที่ยวทั้งหมดที่มาเยือนโปลีเนซี ฟร็องเซส การเล่นกระดานโต้คลื่นเป็นที่นิยมมาก โดยเฉพาะทางใต้ ที่หมู่บ้านเล็กๆชื่อว่า เตอาฮูโปโอ ( Teahupoo ) มีคลื่นยักษ์เป็นเกลียวทรงพลังสูงถึง 9 เมตร ท้าทายและดึงดูดใจนักเล่นกระดานโต้คลื่นจากทุกมุมโลก นอกจากนั้นก็มีการเลี้ยงไข่มุกดำที่ส่วนใหญ่ส่งออกไปยังสหรัฐอเมริกา ญี่ปุ่นและทวีปยุโรป ชาวตาฮีตีนั้นถือว่ามีสัญชาติฝรั่งเศส พวกเขามีสิทธิอย่างสมบูรณ์เหมือนคนฝรั่งเศสทุกประการ แต่ก็ยังมีการพูดถึงการแยกตัวเป็นเอกราช ซึ่งเรื่องนี้ ประธานาธิบดีชัก ชีรัก ได้กล่าวในการให้สัมภาษณ์ต่อสื่อมวลชนในโอกาสที่เข้าร่วมประชุมสุดยอดฝรั่งเศส-โอเชเนียครั้งที่ 2 เมื่อกลางปี 2006 ว่า เขาไม่คิดว่าคนตาฮีตีส่วนใหญ่อยากจะแยกตัวเป็นอิสระ แต่ก็จะเปิดโอกาสให้มีการทำประชามติในอนาคต กษิติ กมลนาวิน
Tahiti
 |
